پروانگی

امین وطانی را آزاد کنید!

paripoopak — Tue, 10 Nov 2009 16:11:34 GMT

یادم می آید دبیرستان که بودم گاه می شد کاری پیش می آمد و دیر می رسیدم . آن روز ها تلفنی هم همراهم نبود که خبر بدهم . سر کوچه که می رسیدم چادر مادرم را از دور می شناختم . چشمش که به من می افتاد هنوز غبار اضطراب و دلشوره در نگاهش موج می زد. باید مادر باشی تا بفهمی بی خبری چه می کند با مادر. با پدر و حتی با خواهر بزرگتر.

آمنه را از دور می شناختم، اما از همان زمان که کنار هم نسشتیم و خودکار های رنگی مان را به هم امانت دادیم دوستی مان رنگ دیگری به خود گرفت. عید همین امسال بود که من رفته بودم خانه شان تا بقیه دوستان را غافلگیر کنیم . برادرش را دورادور می شناختم اما آن روز از صبح خانه نمانده بود به احترام ما که دور هم باشیم بی دغدغه ی حضورش در خانه . من زود تر رسیده بودم و قرارمان این شد که من بروم اتاق امین و مخفی شوم تا زمان مناسب. راستش انتظارم از اتاق جوان های امروز پوستر های رنگی خواننده ها و بازیگر های هالیوودی - و یا شاید هم ایرانی- بود که هیچ کدام را در اتاق امین ندیدم . اتاق ساده و نسبتا مرتبی که نشان از اهل مطالعه بودن صاحب آن داشت .

حالا یک هفته است که نه به احترام مهمان های خواهرش، که به زور یک عده لباس شخصی به خانه نیامده است. آمده اند جلوی چشم خانواده اش او را برده اند به جرم اینکه مطالعه می کند و کشورش را دوست دارد . به جرم اینکه مثل هزاران نفر از دوستان و آشنایان و هم دانشگاهی هایش کشورش را ترک نکرده است و مانده است . به جرم اینکه حراست دانشگاه حتی یک مورد اخلاقی هم از او نگرفته است و خلاصه به جرم اینکه بیدار مانده است.

چگونه شده است که به جای پاسخ به اعتراضات، دهان جوانان را به نخ ظلم می دوزید و خانواده هایی را که تمام این سالها و در این جامعه ی سر شار از قرص روان گردان و مهمانی های شبانه، امین ِ متین را به ثمر رسانده اند را در بی خبری و نگرانی می سوزانید. چگونه شده است که به جای آنکه سخنانتان در قلب ها بنشیند، باتوم هایتان بر سر ها فرود می آیند.

من قضاوت را به خداوند می سپارم، اما این را می دانم که ساده ترین حق یک انسان سخن گفتن است. حتی خانواده ی یک کلاهبردار یا دزد و قاتل هم حق این را دارند که برای عزیزشان – هر چندخلافکار – وکیل بگیرند. در کنارش باشند و به دیدنش بروند. حال چه شده است که می ترسند حتی از رساندن خبر سلامتی میوه ی تازه رسیده ی یک خانواده ی کوچک. جوانی که تفریحش فوتبال بوده است و استراحتش خواندن کتاب های اقتصادی.

امسال از همان بهارش نکو نبود و حالا که هوا رو به سردی گذاشته است همه دارند دلسرد می شوند . دلم گرفته است برای سرزمینم که هنوز از مین خالی نشده، دارد از "امین" ها خالی می شود. دلم تنگ شده است برای آرزو های کودکانه ی مان برای ساختن کشوری که سرمایه هایش را به حراج گذاشته است. و ما هنوز گوشمان به زنگ خانه است که نوید بازگشتت را بنوازد. و ما هنوز دلمان خوش است به همین تسبیح سبزی که جا گذاشته ای تا برای آمدنت صلوات نذر کنیم. اما قوی باش تا باور کنند که " حکومت به کفر می ماند اما به ظلم نه"....

از خداوند می خواهیم که چشم های منتظر را به دیدار یار روشن کند.

آبان 1388

روز های تازه...

paripoopak — Wed, 28 Oct 2009 18:35:10 GMT

مدتها بود وبلاگی نخوانده بودم. مدتها بود شعر تازه ای نگفته بودم. مدت ها بود رها نیاندیشیده بودم . اما این روز

دارم تازه می شوم. دارد یادم میاید زبان مادری ام را و شاعرانگی ام را.

مدتها بود ذهنم را سیگنال های فشار خون و غیره پر کرده بود. اینکه چرا کالمن فیلتر اینجا جواب نمی دهد. اینکه

چرا برنامه ام کار نمی کند. اینکه...

من به دنبال جهانی هستم که درآن هر کسی فقط و فقط برای آنچه عشق می ورزد وقت بگذارد. می دانم گاه

انتخاب سخت می شود. اما چه می شود کرد. اگر از کارت لذت نبری از خودت راضی نخواهی بود.

امروز هوا آفتابی بود اگر جه کمی سرد و من از سر خوشی لبریز.

باشد که بازگردم به نوشتن دوباره از خودم.

و باز خواهم گشت....

paripoopak — Wed, 30 Sep 2009 13:14:36 GMT

مدت هاست دست به قلم نبرده ام یا به بیانی دیگر جمله ای از درون برآمده را ننوشته ام. مدت هاست به گونه ای دیگر زندگی می کنم و گاه به گاه دلم برای خود قدیمی ام تنگ می شود. خود قدیمی ام که ساده بود و پر سر و صدا.

حالا دوباره بی حوصله گی ام را با خودم به پشت میز می برم و غصه می خورم چرا همیشه شاد نیستم و بی خیال مثل های و هوی باد نیستم.

دلم گرفته از خودم و اینکه هیچ وقت خسته نیستم

و اینکه هیچ وقت رو به قبله ی دلم نشسته نیستم.

هنر مرا جدا نکرده از خودش ولی من از هنر رها شدم و این کنار مانده شعر تازه هم نگفته ام.

من این وسط دلم برای یک نفر مدام تنگ می شود. بیا دوباره خنده ی مرا بیاور از کنار صندلی. تو مثل یک فرشته ای.

پاییز مرا رها نمی کند

paripoopak — Thu, 30 Oct 2008 12:54:41 GMT

حالت که خوب باشد همه کار می شود کرد.

می شود تمام روز را بروی دانشگاه اما باز هم شب که بر می گردی بوی قرمه سبزی ات خانه را پر کند.

می شود کتاب تازه ات را تمام کنی در حالی که دو تا مقاله ی جدید هم خوانده ای.

من هرروز زرد شدن برگهای درخت روبروی پنجره را با تمام وجود احساس می کنم.

حال گلدان های عزیزم بد نیست. هنوز شعری برای گفتن ندارم. دارم قافیه های درونم را پیدا می کنم. تمام ردیف هایم خالی شده است. جدول مرا چه کسی حل خواهد کرد؟!!

دیشب خیلی سرد بود. امروز هم ....

همراهم باش...

paripoopak — Thu, 15 May 2008 13:47:34 GMT

کلافه که می شوم، هی راه می روم؛ هی راه می روم....

اما با تو راه نمی آیم؟!!
......

امروز صبح که تو را راه می انداختم دلم گرفت:

                                        سر ِمن را به راه بیاور! تا هنوز راهی نشده ای....

پُر بی راه هم نگفته بود:

"من دلم می خواهد بچه ی مان را از سر راه بیاوریم

                                          که اینقدر دل من برایش هزار راه نرود
                                                                                         هر روز
تمام راه خانه تا مدرسه، مدرسه تا خانه."

امروز که تو را راه می انداختم.... -با آن پیراهن راه راه که قدم را کشیده تر کند-

این هم کوله ی توی راهی ات.

با من راه بیا! من با تو تا ماه می آیم.

با احتیاط حمل شود!!

paripoopak — Thu, 08 May 2008 21:40:34 GMT

بهار خواست گیاهت شِکُفتَنی بِشَوَد.

لباسِ جنسِ گناه تو! شُستنی بشود.

که راه و چاه تو از هم جدا نشد!؟ می خواست....

برادرانگی ات با تو ناتَنی بشود.

"یَحولُ بین تو و قلب تو!"^*مگر که دلت

به این بهانه به دنیا نَبستنی بشود.

که ساده دل بِکَنی؛ بسته بندی اش بُکُنی

و چسب قرمز رویش " شکستنی!" بشود.

أ َعوذ ُمِن "مَنِِ"آن روی سکه ات، برخیز!

که این مُراحم با نقطه! رفتنی بشود.

دوباره چشم به هم می زنی، ببار! ببار!

شکوفه های نگاهت شکفتنی شده است!!!

*واعلموا أن الله یحول بین المرء و قلبه.

19/اردی بهشت/ 1378

Southampton

forgetful

paripoopak — Thu, 24 Apr 2008 11:41:34 GMT

من همیشه فراموش میکنم ! گاهی تلفن همراهم را ... گاهی ادامه ی راهم را ....

اما تو را به خاطر می آورم... با جزئیات خطوط چهره ات، که چگونه در هم رفته بود .

امروز دوباره خودم را جا گذاشته ام روی میز آشپزخانه، کنار سفره ی صبحانه. دلم اما پیش تو بود.

به گمانم پیش از آن هم خودم را جا گذاشته بودم توی جیب لباس مدرسه ام، و لابلای لباس ها شسته شده بودم.
تمام بدنم درد می کرد و همه چیز از نو شروع شد.

حتی گاهی خودم را گم می کنم که تو مرا پیدا کنی. غرق می شوم توی تاریکی و قرص ماه را قورت می دهم.
حتی چراغ قوه را هم می بلعم. شمع ها را گاز می زنم و خودم می مانم و سرگشتگی بی انتها....

اما تو مرا می شناسی. می دانم!!!! پیدایم خواهی کرد و مرا خواهی نشاند در آرامش ازلی ات.

پیدایم کن! من هنوز دارم تو را می شمارم....

آفتاب من بتاااااااااااااااااااااااااااب

paripoopak — Thu, 27 Mar 2008 16:15:34 GMT

سمیرا

جان ! سلام ! خوبی ؟!! بهارت شکوفا. چه می کنی با صدای پرنده ها دم غروب؟!

حال ما خوب است اما بال ما!! چند وقتی است پر پر می زند.

سال نو با اینکه سرما خورده ایم   آمده هی پشت هم در می زند.

من دلم خوش بود گاهی خاله جان خانه ی بابا علی سر می زند.

عده ای خود را به اینجا باخته            من برای " تو " دلم پر می زند.

خسته ام از مردم دنیا پرست سنّ ِ شان هر بار کمتر می زند!!!

امتحان داریم هر روز و شبی                باز هم پروانگی خر می زند.

پ .ن. : این شعر را همین چند لحظه پیش با کیبورد تایپ کردم. بدون هیچگونه پیش نویسی:)

راستش این روز ها روحم از رفتارو گفتار برخی می خراشد. آنها که آمده اند برای تحصیل ِ! نه فقط علم که عشق به خدمت به ملتی که به اعتبار تک تک آنها اینجا هستند.

روحم می خراشد که هموطنانم چقدر تنها هستند. وگاهی امیدشان به چه کسانی است. کسانی که مدام به فکر ماندن اند.

آآآآآآآآآآآه !!!!!!!!!!!!! که قلبم می سوزد و مانده ام چه بگویم . به این عاقلان مصلحت طلب خودخواه.
که ارزش آنچه ملت به آنها داده است را با یک سند وثیقه می سنجند.

چه بگویم. که همه سجاده ها یشان را آب کشیده اند و گاه شده چادر به سر می کنند. اما عشق ماندن در تار و پود شان نفوذ کرده است.

حالا دیگر چگونه امید باز گشتن دوستانی را داشته باشم که تعهد ی ندارند.

بهار من بباااااااااااااااااااااار

paripoopak — Mon, 10 Mar 2008 22:54:34 GMT

پ.ن2: همه را بخشیده ام. به گمانم همانجا که مُحرم شده بودم. شاید که دیگران هم مرا ببخشند.

I regret ....

paripoopak — Wed, 13 Feb 2008 14:57:34 GMT

روز های زندگی ام را که مرور می کنم سرشار از پشیمانی ست. که چرا آن حرف را زدم! که چرا آن کار را کردم! که چرا صبوری نمی کنم . که چرا سکوت نمی کنم. که چرااااااااااااااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!

دارم به آخرتم فکر می کنم . به آن روزی که خودش " یوم الحسره" است.

باور کنید همین الان هم که دارم این کلمات را تایپ می کنم دارم پشیمان می شوم.