مدت هاست دست به قلم نبرده ام یا به بیانی دیگر جمله ای از درون برآمده را ننوشته ام. مدت هاست به گونه ای دیگر زندگی می کنم و گاه به گاه دلم برای خود قدیمی ام تنگ می شود. خود قدیمی ام که ساده بود و پر سر و صدا.

حالا دوباره بی حوصله گی ام را با خودم به پشت میز می برم و غصه می خورم چرا همیشه شاد نیستم و بی خیال مثل های و هوی باد نیستم.

دلم گرفته از خودم و اینکه هیچ وقت خسته نیستم

                                                       و اینکه هیچ وقت رو به قبله ی دلم نشسته نیستم.

هنر مرا جدا نکرده از خودش ولی من از هنر رها شدم و این کنار مانده     شعر تازه هم نگفته ام.

من این وسط دلم برای یک نفر مدام تنگ می شود. بیا دوباره خنده ی مرا بیاور از کنار صندلی. تو مثل یک فرشته ای.