- انگار در زدند!؟بپرس از کجاست.کيست؟!

+لحنش که آشناست ٬گمانم غريبه نيست.

شاعر سلام کرد ٬خودش را ادامه داد٬

آمد نشست پشت در شعر هی گريست.

چشمش دوباره شعله کشيد٬آب شد٬چکيد

پروانه ای نبود بسوزد٬ نبود و نيست.

پر پر ٬کلاغ پر ٬ همه ی اين اتاق پر

- پر پر٬عبور کن قفست را ٬ بپر٬نايست.

- يک استکان غزل٬نه؟!٬دو فنجانِ مثنوی

چيزی بياورم که بنوشی.=نرو٬بايست....

=برگرد٬باز بغض غزل تازه می شود.

- پر پر٬نگو پرنده ی شعر تو مردنيست.

شهریور ۸۴

پی نوشت:  گاهی چنان بدم که مبادا ببینی ام/// شده است حکایت این روز های

من ِ.اصلا مگر زور است؟!! می خواهم آدم بدی باشم