گل های باغچه که تو را دید می زنند      هی طعنه پشت طعنه ، به خورشید می زنند

این دست های خسته ی چشم انتظار تو     خود را مدام بر در امید می زنند.....

سلام

(مرا دوباره قالب خواهي ريخت؟)

پروانگي ام سوخته است؛
ديگر شعله نخواهم کشيد!
ديگر مرا نخواهند ديد؟!
مي شنوي؟
مي خواهم ذوب شوم
ميخواهم هرم حضور کسي مرا ذوب کند؛
آنگاه
به سوي تو جاري خواهم شد...
آري
- مرا دوباره قالب خواهي ريخت؟؟! -
اما،نه؛
بگذار بي هيچ هويتي از تو سرد شوم.
مگر آنکه پيش از آن
- بي شک آنگاه که تو بخواهي -
راهم را به سويت بيابم.
.
.
.
مه صداي مرا فرا گرفته است.
من گم شده ام
گم؛
مي شنوي؟؟؟
                                                          اسفند/8۳